ابوالفضل کوچولوی ما

بدو بدو آماده میشم اول همه دنبال جوراب هام میگردم کجا گذاشتمشون آخ که چقدر حواس پرت شدم دیرم شده پس این کجاست تازه باید ابوالفضل هم برسونم خونه مامان بالاخره با مکافات رسیدم در خونه و مامانی که میدونه چه خبره زود دررو باز میکنه و ابوالفضل رو میبرم خونه وخداحافظی میکنم ولی چقدر لفتش میدم برای اخرین بار میگم خداحافظ مامانم میگه برو دیگه دیرت شد برمیگردم انگار دل نمیکنم که برم مامان میگه برو دیگه دیر میشه ها و رسما درب رو برویم میبنده و چشمان من به چشمان فرزندم خیره مونده در که بسته میشه نگاهش تو نگاهم جامونده و میدونم تا برگشتم به خونه باهام هست تو ماشینم و مسافرها از مسائل مختلف صحیت میکنن ولی من هنوز تو بطن اون نگاهم رسیدم سر کارو باید تمرک...

با یکی از عمه هام پیامکی احوال پرسی می کنیم احوال ابوالفضل رو میپرسه و گلایه از برزو نبودن مطالب وبلاگش میکنه و من هم حرف های همیشگی که وقت ندارم و.... بعد از کلی پیامک نوبت خبری میشه که این یکماهه به هر نفری که میشناسم میگم ( ابوالفضلم راه افتاده ها دیگه بدون کمک را میره ) و بعد از پیامک ها و اطلاع رسانی بنده... یهو ترس برم داشت ابوالفضل من راه میره چقدر زود مستقل شد و به استقلالهای بعدیش فکر میکنم و روزهایی که بدون کمک ما درس میخونه ، بدون کمک ما کار میکنه ، خانواده تشکیل میده و در آخر بدون ما زندگی خواهد کرد.... سخته  

چند روز پیش توی آینه نگاه کردم خودمو دیدم با قیافه ی ژولیده پولیده یاد یه متن افتادم که یکی از مامانا نوشته بود : با ناخن های بلند مانیکور شده نمیشود لباس بچه را عوض کرد. همه جایش خط خطی می شود. با کفش های پاشنه بلند نمی شود بچه را بغل کرد و از پله ها بالا و پایین رفت. با روسری های ساتن و ابریشمی نمی شود هم حجاب داشت و هم بچه را که دارد مامان نوردی می کند جمع کرد. با روژ لب نمیشود لپ های دوست داشتنی بچه را بوسید. با دامن کوتاه نمیشود چهار دست و پا دنبال بچه دوید. با بچه نمی شود یک خانم ژیگول بود این روزها همه بهم میگن چرا اینطوری شدی و ..... اما من خیلی خوشحالم از با تو بودن تمام لحظاتم لبریز از توست و من من الان من نیست یک ماد...

امروز پست های نی نی سایت رو میخوندم که دیدم شمارش معکوسه3      2        و یکی از دوستان شمارشو آغاز کرده بود برای گذاشتن یک عکس یادگاری .... عکسی از دوران بارداریش و ..... با دیدن عکس رفتم به روزهای خوب بارداری و تو دوستم که همراه من بودی تا پایان این زیباترین دوران زندگی میخواهم بگویم این 9 ماه به تنهایی یک دوران نبود شروعی بود بر آغاز یک دوران جدید که در آن هستی    بوسه میزنم بر دستان تمام مادران ایران زمین

عزیزم تو یه مامان شاغل داری که نمی تونه اونجور که باید به تو برسه .  امیدورام که منو به خاطر کوتاهی که در حق تو می کنم ببخشی البته سعی می کنم در حد کمال به وظیفه خودم عمل کنم ولی مامانی تو منو ببخش الان که دارم می نویسم تو پیش مامان جونی خیلی دوست دارم مامان جونو اذیت نکن باشه قربونت برم   این عکسم شرح حال من و تو .الهی قربونت بره مامان   ...

سلام اصرار، اصرار ، اصرار که عکس بزار لطفاً بروی چشم این عکس دریای شمال جاده شمال خونه خاله فاطمه جون( میبینین چه انگولای خومشزه ای دالن) بازم ممنون از همه لطفی که به من و پسری دارین ... ...

    بعد از ۹ ماه ۶ روز ۱۴ ساعت و ۲۳ دقیقه و ... ثانیه تو اومدیو شدی ابوالفضل ما.حالا تازه می فهمم معنی انتظار چیه ابوالفضل مامان ۲ روزه که چشم از تو برنداشتم دلم نمیاد به چیز دیگه ای نگاه کنم واسه اینکه ۹ ماه منتظر چنین لحظه ای بودم از خدا می خوام آرزوی تموم کسانی که دوست دارند فرشته های کوچولوشونو تو آغوششون بگیرن و این حس رو تجربه کنن برآورده کنه تو هم دعا کن امید مامان .............. ...